درست است مرا فراموش کردی، اما من حتی سر انگشتانت را از یاد نبردم

دلم نمی خواهد غمت را ببینم

می خواهم شاد باشی

این را من می خواهم

تو هم می توانی این را بخواهی. خشنودی مرا.

من گفتم : وجعلنا نومکم سباتا (ما خواب را مایه آرامش شما قرار دادیم

و من هر شب که می خوابی روحت را نگاه می دارم تا تازه شود ...

نگران نباش! دستان مهربانم قلبت را می فشارد.

شبها که خوابت نمی برد فکر می کنی تنهایی ؟

اما، نه من هم دل به دلت بیدارم

فقط کافیست خوب گوش بسپاری

و بشنوی ندایی که تو را فرا می خواند به زیستن!

                                                            پروردگارت ...

خیلی وقت اینجا پرسه می زنم

 جای رد پات و من نیستی و بوسه می زنم

 اگه حتی تو جوابم و ندی

 من بازم با عکس تو حرف می زنم

 تسلیت قلب صبورم آن دیگه دوست نداره

 سهم آن یه عشق تازه است سهم تو طناب داره

 بسته اشکاتو نگهدار غم تو یکی دو تا نیست

 پا نذار روی غرورت جای آن به زیر پا نیست

 جای آن به زیر پا نیست....

تنها میان تن ها چه عاشقانه مانده ام

در بیهودگی انتظار پیوستن به تو چه بی صبرانه مانده ام

چه خوانه دوریت را بر سردر خانه نوشته اند

و من در نخواندن آن چه پافشارانه مانده ام

چه بسیار است دورویی ها ، فراموش کردن ها و گفتن ها

و من در این هم همه چه صادقانه مانده ام

رفیقان با نارفیقی خود رفیقند

من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام

خاستگاه من کجاست که من آن جا قنودن خواهم

من در پیمودن آن چه عاجزانه مانده ام

تنها میان تنها چه عاشقانه مانده ام

من به آ واز جنون می سوزم

که دگر همره او جز من نیست

و دل عشق به من می سوزد

که چرا همدم او جز غم نیست

من دلم سخت از این میسوزد

که چرا پاسخ شیشه سنگ است

شب فرو ریخته در تاریکی،آسمان بی رنگ است

بر من این آزادی به خدا که مرگ است

قلبها افسرده،عشق ها صد رنگ است

من دلم،دلتنگ است

باران قصیده واری

                -غمناک  -

                         آغاز کرده بود.

می خواند و باز می خواند

                بغض هزار ساله دردش را  انگار می گشود.

                         اندوه زاست زاری خاموش!

                                 نا گفتنی است... اینهمه غم؟!

                                        نا شنیدنی است!

پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟

                        گفتند اگر تو نیز

                                از اوج بنگری   

                                     خواهی هزار بار از و تلخ تر گریست!

تنهاتر از همیشه ، در ایوان نشسته ام

                                                ماه درشت

                                                             یاس هزار پر

                                               ماه درست

                                                           باغ کبوتر

                                              ماه تمام

                                                          تازه و تر

بر آب های نیلی شب،بال می زند

                      من نیز،پا به پایش

                                       با بال بسته ام!

تنها تر از همیشه

جام می ام تهی ست

جام غمم پر است.

وز جام دل مپرس،

کاین جام را به سنگ صبوری شکسته ام

شب، همره نسیم و ستاره

با کاروان یاس و کبوتر

تا کوچه باغ های سپیده

آهسته می رود....

من نیز،پا به پای سه تار گسسته ام!!!!!!!!